Ik heb er lang over zitten nadenken of ik nou echt over dit deel van mij moest schrijven of niet. Ik wilde dat zo graag doen, omdat schrijven en delen voor mij op een of ander manier therapeutisch werkt. Maar of ik dit nou werkelijk moest delen met de buitenwereld, daar twijfelde ik aan. Ik was bang om mij zo bloot te stellen, omdat mijn meest diepgaande wond dan voor iedereen zichtbaar zou zijn. Uiteindelijk heb ik toch besloten om het te doen, deels omdat ik mijn verhaal wilde delen, deels omdat ik bewustzijn wilde creeeren hoe moeilijk het is voor iemand die geen kinderen kan krijgen, te leven in een wereld waar kinderen krijgen een vanzelfsprekende ervaring is voor een vrouw.

Geen blijde verwachting: Voor elke koppel is het de mooiste herinnering toen zij erachter kwamen dat zij een kindje verwachten. Voor mij werd deze herinnering steeds uitgesteld, althans dat dacht ik. Wat ik niet had gedacht was dat mijn blijde verwachting niet zou komen, ik hoefde gewoon niets te verwachten, want de kans om zwanger worden was voor mij maar gesteld op 5%. Toch verwacht ik nog steeds elke maand dat mijn menstruatie uitblijft. Totdat het er is en ik weer eens word geconfronteerd met het feit dat een blijde verwachting voor mij gewoon niet gaat gebeuren.

Denkbeeldige kinderen: Als liefdespartners is het meestal niet uitgesloten dat er een kinderwens ter sprake komt. Iedere koppel durft het wel eens om samen te dagdromen over hoe hun kinderen eruit zouden kunnen zien, waarvan ze allemaal zouden houden, wat voor kwaai ze allemaal zouden uithalen. Dat deden wij maar al te graag, wij fantaseerden hoe onze kinderen ons elke ochtend al springend op het bed zouden wakker maken, hoe zij met de meest absurde kledingstukken en ongekamd haar naar school zouden gaan, hoe zij ons zouden tegenspreken als ze het niet eens waren met ons en hoe we daarmee zouden omgaan, ook hoe we jaloers zouden worden als ze oud genoeg waren of juist niet en met een vriend of vriendin kwamen aandansen. Wij fantaseerden erover hoe ons zoontje van koken zou houden als zijn vader en hoe ons meisje liever wild zou gaan crossen in de savanne als haar opa. Ons denkbeeldingsvermogen was door de jaren heen, al die jaren als partners, flink gegroeid zal ik toegeven. Wij waren per slot van rekening ouders van denkbeeldige kinderen.

De onverwachte waarheid: Jammer genoeg is moeder worden niet een ieder gegund. Dit is niet iets wat alleen mij is overkomen, maar nog vele anderen. Ik heb gelezen dat 1 op de 8 koppels onvruchtbaar is. Toen ik daarachter kwam was ik in shock, want het leek wel of ik nou de enigste was in mijn familie en mijn vriendenkring die geen kinderen heeft. Dan word ik dus ook vaak genoeg geconfronteerd met de vraag: “Wanneer ga jij nou eens beginnen met kinderen? Waarop wacht je nou eigenlijk?” En dan heb ik sinds ik wist dat dat niet zou gebeuren, maar zachtjes een glimlach op mijn gezicht proberen te krijgen alleen om de tranen weg te drukken om er vervolgens een toilet in de buurt te zoeken zodat ik in huilen kon uitbarsten. Later werd ik creatiever en veranderde het onderwerp of ik maakte simpelweg een grapje. Dit was natuurlijk alleen maar om de onverwachte waarheid niet luidop te hoeven zeggen. Want misschien als ik dat niet hoefde te zeggen, dan hoefde het ook niet zo te zijn.

Geen kinderen = geen probleem: Het grootste gevecht dat ik met mezelf ben aangegaan is dat het eigenlijk leek alsof ik zat te rouwen voor iemand die er nooit was geweest. Ik was vaak genoeg verdrietig om een illusie. Verdrietig omdat ik niet zwanger kon worden, terwijl ik niet wist hoe dat aanvoelde. Verdrietig omdat ik geen kinderen heb, maar ze waren er niet, ze waren er nooit geweest. Hoe kon ik verdrietig om ze zijn? Ik voelde mij schuldig tegenover anderen die een miskraam hadden gehad, schuldig tegenover anderen die een kind hadden verloren. Wat was mijn verdriet vergeleken met die van hun. Ik had zoveel te doen met mijn leven, toch had ik niets liever dan zitten met dit verdriet. Maar het was er, het vergde mijn aandacht en ik vocht er zo tegen. Niemand kon mij begrijpen, ik voelde mij eenzaam en alleen. Op gegeven moment sloot ik mij uit, omdat niets wat ze zeiden me uit dit gevoel kon helpen. Ik stond er werkelijk alleen voor.

Niets heeft zin: Juist omdat ik nou zo verdrietig was om een illusie, leek de werkelijke wereld mij opeens oninteressant. Ik stortte in en wilde niets meer van mijn leven, want wat maakt het nou uit? Waarvoor werkte ik als ik na het werk niet thuis kon komen naar kinderen die mij met open armen thuis zouden verwelkomen? Waarvoor studeerde ik als ik geen voorbeeld hoefde te zijn voor kinderen die ik toch niet zou krijgen? Waarom moest ik een partner als ik geen kinderen voor hem kon baren? Waarvoor was ik dan vrouw, als ik dat een ding wat een vrouw speciaal maakte niet kon waarmaken? Mijn hele wereld zoals ik die gewend was, stortte in elkaar. Ik wilde een nieuwe. Eentje die ik niet had ingericht op basis van een leven met kinderen. Maar hoe? Ik wist niet meer wie ik was. Wie was ik als ik geen moeder kon zijn. Eigenlijk nog steeds mezelf, maar toch niet. Conflicten, conflicten, allemaal conflicten met mezelf!

Uiteindelijk moet ik toch wel over dit verdriet heen. Hoe moeilijk het nou ook is. Een ander leven krijg ik niet, een ander lichaam ook niet. Voor mij is het niet alleen moeilijk om de draad weer eens met volle moed op te makken, maar vooral om een verandering aan te gaan. Niet als zodanig een verandering in mijn levenstijl, maar groter nog een verandering in mijn denken, in mijn dromen. Het accepteren en omgaan met het idee dat ik nou misschien voor altijd een moeder zal zijn van denkbeeldige kinderen, daar gaat voor mij een nieuwe wereld open. Een wereld waar er niet een of twee paden zijn, maar een wereld met een groot open veld, waar ik de wegen nog eens zelf mag gaan vormen en ook nog bewandelen…