Vandaag vieren mijn ouders hun 30-jarige huwelijk en deze dag vieren wij altijd samen met hun. Niet in het groot, alleen mijn zijn vijfen + twee. Voor ons als kinderen was hun trouwdag, een dag die wij niet persoonlijk hadden meegemaakt, maar toch willen wij deze dag elk jaar weer samen met hun herdenken.

Als jong kind heb ik altijd gedacht dat getrouwd zijn met iemand, betekent gelukkig zijn. Dat ze van elkaar hielden omdat ze waren getrouwd en het dus zo hoorde. Door de jaren heen heb ik als oudste kind, die letterlijk hun gehuwde leven vanaf 2 maanden oud had meegemaakt (ouders getrouwd in augustus, ik geboren in oktober), gemerkt dat dit niet meer dan waar is.

Meerdere malen heb ik zelf rechtertje moeten spelen en gelukkig werd ik gehoord. In mijn hele leven heb ik de werkelijke getuige moge zijn van mijn ouders hun huwelijk, mijn ouders hun samenzijn. Ik heb hun zien lachen, ik heb hun zien huilen, ruzies daar was ik de getuige van, maar ook van liefkozende omhelzingen. Ik heb hun zien struggelen, zien vechten, zie bloeden. Ik heb tijden meegemaakt waar mijn ouders geen geld hadden, geen baan, geen huis.

Ik heb gemerkt dat het huwelijk niet alleen gaat om het trouwen en voor altijd met elkaar zijn, maar meer om de inhoud ervan en hoe je het vorm geeft:
1. Leer jezelf kennen
2. Laat zien wie je bent
3. Leer je partner kennen
4. Leer met elkaar omgaan, compromise

Uit 30 jaar leven in het huwelijk van mijn ouders, ben ik hun heel erg dankbaar hiervoor. De inzicht die zij mij hebben gegeven. Dat het bij samenzijn niet alleen gaat om de mooie momenten in het leven, maar ook om de minder mooie. Dat het niet alleen gaat om samen gelukkig zijn, maar ook samen verdrietig. Dat het oke is om meningsverschillen te hebben, maar zeer belangrijk wederzijds respect voor elkaars mening.

Onze kleine familie is verreweg van de norm perfect, maar thuis bij mam en pap betekent dat compassie, lachen geblazen, geplaag, geknuffel, grootste meningsverschillen, regen in huis, comfort, support, maar ook compromis. Met 5 verschillende karakters leren we om elkaar toch te begrijpen en elkaar tegemoet te komen. Te praten wanneer het nodig is, maar ook stil te blijven als het niet nodig is.