Al geruime tijd zit ik te staren naar dat woordje liefde. Dat woordje waarop misschien wel iedereen er een eigen definitie voor weet te verzinnen. Ik kijk om me heen en ik vraag me het soms wel eens af als ik er wel eentje voor heb. Natuurlijk heb ik het ook wel eens aan iemand gezegd en dat heb ik zeker ook wel gemeend. Maar hoe meer ik om me heen kijk hoe meer ik betwijfel als ik het wel goed heb.

Ik zie liefdespartners heel lief voor elkaar zijn en die beweren ook heel veel van elkaar te houden als ze dat mogen verdedigen. Naar mijn inziens blijft het jammer genoeg niet daarbij, want na dit kort en krachtige zinnetje “Ik houd van jou”, komt er bewust of onbewust, gezegd of ongezegd een of meerdere bijwoorden kijken: “Ik houd van je, maar; totdat; als; omdat; tenzij”. Vaak genoeg zijn er regels waaraan je moet voldoen om van gehouden te worden. En dan denk ik bij mezelf: Houd men van een persoon of van een karaktereigenschap?

Maar het stopt niet daarbij. Hoe vaak genoeg heb ik niet een ouder tegen een kind horen zeggen: “Als je stout bent, houd ik niet meer van je hoor.” En dan is het misschien eens niet zo slecht bedoeld, maar daar begint het ook al. Dat een kind zich moet aanpassen aan een bepaald karaktergedrag om van gehouden te worden.

Wat zo jammer is, is dat we helemaal niet door hebben dat we zoveel verwachtingen op tafel leggen, maar ook aan zoveel verwachtingen proberen te voldoen. En is de liefde dan nog wel puur? Wanneer maakt onconditional love plaats voor geconditioneerde liefde? Waar is de grens?

Van pasgeboren babies houden we allemaal, zonder nog maar twee keer over na te denken. Het eerste dat een moeder een baby toefluisterd omdat ze er gewoon voor voelt, is “ik houd van je”. Koppels die tot over hun oren verliefd zijn op elkaar, hoeven ook niet erover na te denken om te weten dat wat ze voor elkaar voelen liefde is. Maar wanneer maakt dit plaats voor geconditioneerde liefde?

Is het niet dat ouders teleurgesteld raken in hun kinderen omdat kinderen niet het pad kiezen die ouders voor hun hebben uitgestippeld? Dat koppels uit elkaar gaan, omdat ze elkaar beter hebben leren kennen en toch niet de mensen zijn die ze van elkaar verwacht hadden. Wanneer maakt liefde plaats voor verwachtingen? Is dat nog wel liefde?

Is liefde niet een gevoel, een geweldig gevoel die je ervaart alleen maar in elkaars aanwezigheid, hetzij ouder-kindliefde, partnerliefde of vriendschapsliefde. Heeft liefde een limiet en is het dan nog wel eerlijk om de ander een verwachting op te leggen om van gehouden te worden. Is het dan nog wel eerlijk naar jezelf toe om je aan te passen aan anderen hun verwachtingen zodat mensen nog van je zullen houden? Wat zegt dat jou nou over je eigen liefde, de liefde die je hebt naar jezelf toe…