26 Januari 2015, een dag die mij voor altijd bij zal blijven, omdat ik er op deze dag het grote nieuws te horen kreeg die ik totaal niet had verwacht. Vol vertrouwen stap ik de behandelkamer van de gynaecoloog binnen om het er alleen maar met pijn en tranen te verlaten. “De kans is heel erg klein”, was het enigste dat ik hoorde, daarna kon niets me meer schelen. Mijn hele wereld die ik voor mijzelf had opgebouwd brak in stukken.

‘s Middags toen ik er naar mijn mam ging was mijn huilbui wat opgeklaard. Echter had ik dikke wallen onder mijn ogen en toen ik bij haar was kon ik niets anders dan nog eens huilen. Hoe zeg ik tegen mijn mam op haar jaardag dat oma worden van mijn kinderen misschien toch niet gaat gebeuren? Ik hoefde maar niets te zeggen en ze huilde mee, want ze wist van de afspraak. Toch moesten wij snel weer opfleuren, want de andere gasten begonnen te arriveren.

Mijn nichtje was er, eentje met wie ik op dat moment helemaal geen hechte band had. Maar gek genoeg kwam ze die dag uit zichzelf naar me toe, keek me aan en gaf me een omhelzing. Ik voelde mij overweldigend. Wat was dit nou? Kon ze het aanvoelen dat ik verdrietig was? Ik verbergde mijn tranen en zette mijn welbekende masker op. Tegen deze tijd had ik dit weten te overmeesteren. Ik had genoeg tegenslagen meegemaakt, maar dit was er nou net weer eentje te zwaar.

Maanden gingen voorbij en ik zat steeds opgetrommeld met allerlei emoties. Totdat er een yoga teachers training langskomt op mijn facebook tijdlijn en ik besloot me ervoor op te geven. Vooral ook omdat mijn JCI Urban fellows het een paar weken terug nodig vonden dat we bij de retention een “Yoga met Sjefi” sessie samen moesten doen. Ik was er goed van bewust dat dat niet zomaar kon en tegelijkertijd had ik positief ervaren hoe het aanvoelde om yoga te delen. Het gevoel was verheffend, dus ik geef me op voor de training, niet ervan bewust dat er meer dan mensen-begeleiden-in-de-houding me te wachten stond.

Ik begin in april 2015 aan de yoga foundation training en al bij de introductie, waar wij ons moesten introduceren aan de hand van een beeldkaart, barst ik in tranen uit. Want beide kaartjes die ik had gepakt, leken naar mijn mening op een baarmoeder met een zaadje die vastzat. Ik ben creatief genoeg, dus ik verzin maar snel een minder diepgaande waarheid.

De training gaat zoals het gaat, we leren niet alleen hoe in en uit de houdingen te komen, maar ook ademhalingstechnieken, we reciteren mantra’s, doen meditatie zoals ik dat niet eerder gewend was en meer dan ik had verwacht. Een hele wereld ging voor mij open. Het mooiste dat ik hieruit heb gehad is dat ik een reis heb mogen maken door mijn authentieke zelf. Dat meisje, de vrouw, die ik nooit een eerlijke kans had gegeven er ook te zijn, omdat ik andere plannen voor haar had, kwam zeer bescheiden naar buiten.

Ik rond op 26 Januari 2017 mijn yoga teachers training af, twee jaren na waar het allemaal was begonnen. Heel de dag ben ik hyperemotioneel, want er komt zoveel van twee jaar terug naar boven, alleen voelt het dit keer anders aan. Het gevoel van verdriet en pijn maakt ruimte voor acceptatie en dankbaarheid. Ik basseer mijn yoga-examen bewust rond de laatste niyama “Ishvara Pranidhana”, welke kort staat voor “overgave” of “letting go”. Want nu ben ik klaar om het te laten gaan en me over te geven aan “whatever wonderful is about to happen”.

Ik heb net gekeken naar Will Smith’s Collateral Beauty en ik realiseer me dat dit het mijne was. Of misschien zelfs een deel ervan. Natuurlijk krijg ik nog altijd een steek in mijn hart op gezette tijden, de nacht na een kinderfeestje, het moment dat mijn nichtje naar huis gaat van een weekend sleepover bij ons thuis, kinderdag, moederdag, 26 januari en dat is oke. Maar de leegte ontstaan door “een kleine kans op biologische kinderen”, heeft ruimte gemaakt voor niet alleen meer liefde voor mijn passie, maar ook meer bewuste liefde voor alle andere kinderen om mij heen.