Terwijl ik lig te scrollen op facebook, zie ik allemaal pasgeboren babies oppoppen op mijn tijdlijn. Allemaal trotse ouders die hun nieuwe babytje willen delen. En dan denk ik als eerst: “Ow wat een toetebel, echt een dotje”. Op dit moment tover ik vanzelfsprekend een glimlach op mijn gezicht. Maar dat zal niet lang duren, want gauw genoeg zal die glimlach plaatsmaken voor verdriet. Verdriet omdat ik mijn denkbeeldige baby mogelijk toch nooit in het echt zal ontmoeten. En dan denk ik weer, kop op verdriet, die babyfoto heeft mij toch even een voorstelling kunnen geven van hoe ik mij zou kunnen voelen als het de mijne was, dus heb ik gauw weer een glimlach op mijn gezicht.

Kinderloos leven is geen pretje, vooral als je altijd al kinderen heb gewild. Maar toch denk ik soms ook wel, wat ben ik hypocriet, want nu heb ik er bewust voor gekozen het te accepteren dat ik geen kinderen van mezelf kan krijgen. En toch voel ik me zo rot dat ik ervoor heb gekozen er niets aan te doen. Ik kreeg wel eens te horen: “Je wilt er toch niets aan doen, dus waarom zeur je nou zo dat je zoveel verdriet hebt.” Daar heb je dan de vrienden die je maar niet kunnen begrijpen. En dan denk ik nou weer, ach misschien lag het toch aan mij. Maar andere keer misschien ook weer niet.

Kinderomhelzingen maken mijn dag niet meer stuk. Als ik er eentje hebt gehad van welk kindje dan ook, ben ik zo blij. Als ik bij ze ben kan ik uren naar ze staren, je zou wel kunnen denken dat ik een psychopaat was. Maar voor mij zijn kinderen zo fascinerend, je kan er veel van ze leren. Dus ik staar, totdat het mij teveel wordt, omdat ik al dat gepraat en gevraag niet ben gewend. “Maar tante Sjefi, waarom is dit zo en waarom doe je dat en hoe moet ik dit verder afmaken en wanneer gaan we dat weer doen.” Ik word er knettergek van en denk bij mezelf “Hmm, niet zomaar gebeuren dingen he, misschien toch wel goed voor iets”. Ik ga naar huis en ik barst in tranen uit, omdat niemand me meer vragen stelt, niemand me meer nodig heeft. Ik denk in mezelf nou weer eens, wat is dit voor gekheid?

Een leven zonder kinderen betekent voor mij: “geen besluit kunnen maken over hoe ik me voel”. Ik kan er van een babyfootootje net zoveel genieten en tegelijkertijd verdriet van krijgen. Een kinderbezoek kan mij net zo blij maken, terwijl ik er tegelijkertijd ook onder leidt. Het doet mij pijn, maar de pijn is bitterzoet. Het geeft mij gevoel, een gevoel van leven en ervaren. Ik ben al mijn vrienden dankbaar, die hun ervaringen met mij delen. De groei van hun kinderen, de liefde met mij delen en er ook bewust van zijn dat dit  mij goed doet en toch weer ook rekening houden dat het tegelijkertijd ook wel moeilijk voor mij blijft.