“Sjefi, kun je rustig rijden …”, hoor ik vrienden vaker tegen mij zeggen. En ik verdedig mij altijd fel hiertegen: “Ja, maar ik rijd toch al rustig. Ik heb niet eens een snelheid van 100 km per uur”. Dan zijn er ook nog andere vrienden die niets durven te zeggen, maar toch stiekem “op de rem drukken”, terwijl ze in de passagierszit zitten. Ja, dit wist ik mij laatst te vertellen. Dus ik denk toch dat ik echt wel harder of sneller rijd dan zou moeten of mogen.

Een avond kwam ik van mijn stageles, waar ik de deelnemers wilde bijbrengen om lief te zijn voor zichzelf en ook voor hun omgeving. Het was een rustige yogales, dus ik herhaalde de boodschap steeds. “Wees lief voor jezelf en voor elkaar. Ben je bewust van je handelingen en de invloed die het heeft op de omgeving. Wees bewust en geniet van het moment.” Dus toen ik naar huis reed, waren die woorden nog in mijn hoofd, alsof ik het zelf ook wel nodig had op dat moment.

Opeens kwam in me op wat velen van mijn rijgedrag vinden. Ik rijd te hard, welke mening ik natuurlijk niet deelde, want voor mijn gevoel was dat rijden op de snelheid waar ik zo aan gewend was, “normaal”. Ik dacht toen van “oke, laat maar proberen, rustiger rijden”. Heel bewust zakte mijn rijsnelheid naar 40 km per uur. Ja, van 80 naar 40. Wat was het toch een uitdaging om die snelheid te behouden. Het deed me wel denken aan een yin yoga les, waar de houdingen iets langer worden aangehouden.

Wat ik allemaal mentaal niet tegenkwam met deze snelheid, of beter gezegd rustigheid. Want snel rijden was het niet meer, het was rustig rijden nu. Ik baalde verschrikkelijk ervan! Zo saai, wie rijdt er nog op deze snelheid? Dat gaat echt niet. Ik keek rond en ik was nog op de Martin Luther King Highway (Ik woon op Lelydorp!). Terugdenkend aan mijn yogales, dacht ik nou: “Weet je, geniet van het moment”. Ik besloot om het een kans te geven en met deze snelheid naar huis te rijden.

Na langer over de weg te hebben gedaan dan “normaal”, ben ik thuis aangekomen, waar mijn rijsnelheid niet hoger ging dan 50 km per uur. Het mooiste dat ik tegenkwam, is dat ik merkte dat iedereen om me heen heel rustig reed. Ik ergerde mij altijd eraan waarom het nodig was dat mensen zo roekeloos reden. Nu dringt het tot me door, dat niet iedereen roekeloos rijdt, maar dat ik soms gewoon mijn eigen rijgedrag gespiegeld kreeg. Want als je snel rijdt, rijdt iedereen snel en als je rustig rijdt, rijdt iedereen rustig.

Ja, uiteindelijk had ik met mijn eigen stageles ook mijzelf gediend. Wat is rustig rijden toch een kunst. Ik heb er uiteindelijk zo van genoten, dat ik sinsdien heb getracht eerder uit huis te gaan. Met als resultaat: geen haast, maar heel bewust op de weg, genietend van het moment naar de volgende bestemming.