Een nieuwe werkweek was begonnen en zoals altijd is maandagochtend het zwaarste moment van de week. Want dan moet je nou weer eens die shift maken van een heel weekend niets te maken hebben gehad met werk, naar opeens een bureau of twee vol papierwerk die je sinds vrijdagmiddag te wachten stond. Misschien handiger als ik mijn bureau elke middag opruimde, maar dat vond ik maar niet nodig als ik de volgende dag toch weer alles moest uitspreiden. Doe ik dus lekker niet, alles blijft mooi uitgespreid. Ik noem dat prachtige rommel, daar kom je dus niet aan.

En dan krijg ik een telefoontje van iemand met wie ik eens een meningsverschil had gehad. En meningsverschillen zijn niet bepaald prettig voor mij, dus vermijd ik deze contacten maar voor het gemak. Lang verhaal kort, ook om de anonimiteit te bewaken, kwam het erop neer dat ik toch moest gaan samenwerken met desbetreffende persoon. Ik was helemaal verbaasd van wat mij werd opgedragen en zoals altijd sprakeloos. Ik voelde mij zowat geirriteerd, het gebeurde altijd weer. Ik had zo een gevoel van verweer bij deze persoon en ik zat ermee opgescheept, hij zeker niet.

Ik heb er dagen over gedaan om hem terug te bellen, alles was gereed maar ik kon het maar niet voor elkaar krijgen. De klok tikte dus ik moest het uiteindelijk toch wel doen. Ik deed dat zonder na te denken en maakte een afspraak. Ik keek er niet naar uit, want ik wist dat er een gehaal en getrek zou ontstaan. Onze persoonlijkheden gingen helemaal niet samen.

Toen ik de volgende ochtend naar het werk reed, speelde er een liedje af in mijn hoofd. Aan het werk aangekomen, deed ik dan gelijk mijn youtube aan om nou naar dat liedje te luisteren. Ik haalde de lyrics erbij. Het was er een liedje die ik al bijna was vergeten, maar blijkbaar toch wel “toevallig” in me kon opkomen. Al luisterend naar dat liedje kondigde mijn afspraak zich aan.

Toen hij naar binnen liep zag ik al dat hij een defensieve houding aannam. Dus ik besloot bewust een vriendelijke glimlach op met gezicht te toveren, want ik was heel bewust van mijn “resting bitch face”. En misschien heb ik mij het ingebeeld, maar deze goeie man heeft mijn glimlach beantwoord met … een glimlach. We raakten aan de praat met de nodige meningsverschillen, welke ik met alle kalmte die ik me kon permitteren verdedigde. Ik merkte op dat hoe rustiger ik sprak, hoe rustiger er ook tegen mij werd gesproken.

Gaandeweg het gesprek heeft hij de defensieve houding waarmee hij naar binnen was gekomen, helemaal losgelaten en konden wij zonder moeite een vrij luchtig gesprek voeren. Hij heeft het kantoor verlaten met een ontspannen en vriendelijk gezicht en ook ik was blij dat ik die ochtend heb geluisterd naar dat lied van Joan Osborne – What if God was one of us? https://www.youtube.com/watch?v=7Gx1Pv02w3Q