1000 dagen zijn reeds voorbij. 1000 dagen zonder jou in ons midden brengt ons vandaag hier allemaal samen. Speciaal om het laatste afscheid van jou te nemen wordt er een kerkdienst voor jou gehouden. Door de oudere mensen werd mij verteld dat de ziel van een overledene de aarde voorgoed verlaat tegen deze tijd. Daarom is 1000 dagen de laatste kerkdienst die wordt gedaan volgens ons geloof.

Ik denk even terug aan alle herinneringen die ik nog van jou heb. Nou zijn er dat niet veel meer en daar nam ik mezelf heel kwalijk voor. Ik herinner me nog heel goed de dag dat je was geboren, net zo goed ook de dag dat je ons voorgoed verliet. De dag dat ik je voor het laatst zag kan ik me nog vaagjes herinneren. Deze is mijn favoriete herinnering van jou.

Je pakte mijn handen en keek naar me op met je grote ogen. Je vroeg me om yoga te doen samen met jou, want je zag me dat altijd doen en deed me na als ik er niet bij was (Oompie Iv heeft mij verteld). Maar die dag was ik moe, dus ik zei tegen je: “we doen het wel een andere keer.” Je wilde dat ik tenminste een foto van je moest maken terwijl je even snel een houding aannam. Je was niet boos, alleen maar tevreden dat ik een foto van je nam, mijn laatste foto van jou.

Mijn hart brak toen ik het nieuws hoorde dat je er niet meer was. Ik kon alleen nog maar heel hard huilen zonder op adem te kunnen komen. Ik wilde dat zelfs niet, ik wilde mijn adem aan jou geven, ik wilde jou mijn leven geven, als dat maar kon. Ik wilde jou nog voor een laatste keer omhelzen al was het maar voor even. Mijn klein nichtje was er niet meer, ongeloofwaardig zo een levendig wezentje die het leven zo onverwachts heeft verlaten. Wat was de wereld toch niet eerlijk!

Boos kwamen alle leuke herinneringen in me op van toen je nog leefde. Herinneringen die nu aardig aan het vervagen zijn. Ik voel het aan dat je langzamerhand ook loslaat, dat je ook de herinneringen met je meeneemt. Maar je maakt zeker plaats voor ons om nieuwe leuke momenten te creëren met anderen die nog naast ons zijn.

Een paar weken geleden toen ik weer eens verdrietig voor me zat uit te staren omdat ik je zo miste rolden er tranen over mijn wangen en ik moest maar snikken. Misschien mijn bewuste fantasie, maar ik voelde jou mij troosten. Het voelde aan alsof ik weer eens yoga moest gaan doen, maar dat deed ik sinds jou heengaan steeds minder, omdat het soms veel te pijnlijk voor me was dat ik dat niet met jou heb gedaan toen je mij dat vroeg die laatste dag.

Maar deze bewuste avond luisterde ik naar dat stemmetje en stond ik op, rolde mijn mat uit en begon al huilend yoga te doen. Ik herinnerde mij dat Oompie Iv zei dat “Let her go” je favoriete lied was. Ik zette dat liedje aan en bedacht een leuke flow om dit toch nog samen met jou te doen voor jou op je favoriete lied. Het was ook voor mij een manier om afscheid van je te nemen door toch met je te zijn.

Dagen gingen voorbij en ik werkte aan een flow die paste bij dit lied. Uiteindelijk werd het een vinyasa flow welke ik niet gewend was, maar in deze was het toch wel leuk om te doen. Ik integreerde in de flow onder andere:
– De childspose, omdat ik hierin kan laten gaan, me tranen laten rollen zonder dat iemand het ziet, verdrietig kan zijn en toch bewust;
– De warriors, omdat ik me geen zorgen hoef te maken hoe je het maakt. Net zo vrolijk je was in je leven, net zo vrolijk zal je nog altijd zijn in mijn gedachten;
– De tree pose, omdat een boom altijd sterk staat al waait de wind nog zo hard. Zo sterk moeten we staan al moeten we het nu zonder jou doen;
– De king pigeon pose, omdat niet jij nu naar mij opkijkt maar ik naar jou, omdat je in jouw kort leventje ons hele leven voorgoed hebt bestempeld met je levendigheid;
– De tiger pose, omdat dit jouw afscheidspose was samen met mij;
– De wheel pose, omdat jij dit zo graag deed als ik er niet bij was.

Door deze flow steeds weer te beoefenen heb ik mijn schuldgevoel proberen los te laten en heb ik weer kunnen ervaren. Je bent er niet meer, maar eens geweest en voor altijd bestempeld in ons hart. Lang zal ik geen yoga meer vermijden omdat het te pijnlijk was om aan jou te denken, maar juist omdat mijn herinnering aan jou zo intens word dat dat het ervaren waard is. Lang zal ik oreo koekjes niet meer vermijden omdat die je favoriet was. Lang zal ik niet meer huilend luisteren naar “Let her go”, maar juist heel bewust beleven. Ik zal misschien de meeste leuke momenten met jou vergeten, maar wel altijd dankbaar zijn met de rol die je hebt gespeeld in mijn leven toen je er nog was en ook nu je er niet meer bent.

Forever sleep well Hailey…
Visit https://www.youtube.com/watch?v=j8rLOVdQ3VI for Hailey’s tribute of “Let her go” by Jasmine Thompson