De afgelopen tijd is er een “Motherhood dare” contest gehouden op facebook, waar moeders een foto moesten posten samen met hun kind(eren). Eerlijk gezegd snapte ik de essentie hiervan niet. Zoals gewoonlijk deden heel veel van mijn facebook vrienden hieraan mee. En het was in eerste instantie mooi velen zo trots te zien met hun kind of kinderen. Echter had ik er op gegeven moment een beetje gemengde gevoelens over, want dit was nog een keer iets waaraan ik niet mee kon doen. Nog een box waarin ik niet pastte, een groep waar ik niet bij kon horen. En ja, vreemd genoeg werd ook ik erin getagged om mee te doen. Ik dacht toen eerst bij mezelf: “Huh, ik snap dit niet. Hoe kan iemand mij nou erin taggen, terwijl ik (nog) geen moeder ben?”

Ik heb er verder heel weinig aandacht aan besteed en ben verder gegaan met mijn dagelijks leven, hetgeen waartoe ik dus wel hoorde. Werk en studie… Dit bracht natuurlijk haar eigen uitdagingen met zich mee, dat ik zelfs tot een punt kwam waar ik me begon af te vragen of dit nou werkelijk is wat ik wil. Ik kon maar geen bevredigend genoeg argument vinden waarom ik doe wat ik doe. Ik was de passie kwijt. Ik begon zelfs eraan te twijfelen als ik het wel ooit heb gehad. Het omgaan met dit gevoel was dus eigenlijk mijn grootste uitdaging. Het heeft mij zo bezig gehouden dat ik bijna mijn autopilot mode weer wilde aanzetten.

In het midden van deze hele discussie met mezelf kreeg ik een uitnodiging van mijn nicht om vrijdagavond wat te komen eten. Nou deze vrijdag was als geen ander, moe van de werkweek kwam ik thuis aan en ben ik net zo, nog half gekleed in mijn werkkleding in slaap gevallen. Ik denk dat ik dit keer zelfs meer moe was van al het denken, dan van het werkelijk doen. Nog steeds moe, maar wel uitgerust stond ik op en maakte mij uiterst minimaal klaar om de kinderen te gaan zien.

Daar aangekomen, was ik nog steeds helemaal bekaf. Maar tot mijn grootste verwondering stormde onze peetdochter op me af en gaf me de meest stevige knuffel een klein mensje me ooit kon geven. Ze gaf me een brasa en liet los. Bij brasa nr. 1 was ik helemaal verbijsterd, want ik was normaal niet degene die zo werd verwelkomd. Toen keek ze naar me en gaf me een volgende. Nou dacht ik, wat is dit nou? Waaraan heb ik dit verdiend? Ze liet weer los en bij de derde pas was ik ready om het te ontvangen. Ik gaf ook haar een stevige knuffel en was haar dankbaar hiervoor. Ik denk dat ze het aanvoelde dat haar taakje was voltooid en liet eindelijk los.

Aan tafel was Max, ons peetzoontje bezig met kleurpotloden. Aandachtig zette hij de kleurpotloden in de etui om die er vervolgens weer uit te halen. Zo gingen wij een tijdje door. Later gingen de potloden door de kleine gaten van de tuinstoel. Ook dit deed hij met veel aandacht. Mijn vriend sloot zich aan bij het zelf uitgevonden spelletje. Hij stuurde de potloden vanuit de andere kant van de stoel terug naar Max. Waar ik dacht dat hij boos zou worden omdat de potloden die hij door de gaten stuurde net zo terugkwamen, werd hij helemaal energiek en kreeg zelfs nieuwe ideeen. Een simpel spelletje met kleurpotloden werd zo dynamisch dat zelfs de andere kinderen kwamen meespelen. Ik stond er versteld van hoe een jongetje van 2 jaar gewoon mee is gegaan met de flow en nieuwe dingen heeft gecreeerd voor zichzelf en zijn speelgenoten.

Eenmaal thuis aangekomen, kwam de motherhood dare contest weer in me op en ik dacht bij mezelf. Ik ben geen moeder voor deze kinderen, maar zij zijn dan wel kinderen voor mij. Uit een simpele brasa heb ik gehaald dat we krijgen wat we nodig hebben wanneer we het minst verwachten en als deze momenten zich voordoen is het om ze te ontvangen en dankbaar te zijn. Van teruggekomen weggegooide kleurpotloden heb ik geleerd dat je krijgt wat je geeft. Dus geef je “kleurpotloden” weg met liefde en blijdschap kun je deze net zo terugontvangen. Alles heeft een doel, het is maar net welke energie je erin stopt.