Al vanaf jongs af aan worden wij geconfronteerd met de zogenaamde “milestones” in het leven. Bij een ieder is dat anders, maar voor velen van ons betekent dat studeren, trouwen, kinderen krijgen. Wij worden er zodanig mee opgevoed dat anders dan dit niet normaal is.

Veel gestelde vragen zijn:
“Wanneer ga je nou uiteindelijk afstuderen?”;
“Nog steeds niet getrouwd? Jullie zijn al zo lang samen”;
“En … hoeveel kinderen hebben jullie al?”.

Voor mij zijn er geen vragen lastiger dan dit. Want ja, op geen van deze vragen kan ik een positief of concreet antwoord geven. Wat heb jij als interviewer dan nou bereikt met het stellen van deze o zo “lastige” vragen? Het wekt in de persoon die je soortgelijke vragen stelt alleen maar een gevoel van mislukking op. In mijn geval natuurlijk. Het gevoel dat ik niet ben waar ik moet zijn. Het gevoel dat ik achter ben met het leven. Het gevoel dat ik niet ben wie ik moet zijn.

Maar ja, na me zoveel te hebben geergerd aan deze vragen, dacht ik bij mezelf, wat is dat gevoel nou eigenlijk waar ik zo tegen vecht, want eerlijk gezegd maak ook ik me schuldig aan deze vragen. Dus boos op anderen dat ze me steeds deze vragen stellen, moet ik niet worden. Ik heb een probleem met mezelf. Ik ben toen begonnen met reflecteren. Ik begon te kijken naar mijn leven alsof het zich op een scherm afspeelt. Ja, ook deze tool heb ik gehad op de yoga foundation, “zelfreflectie”.

Ik speelde de film af zoals ik het kende. Ik was klein en gehoorzaam dus papa zei dat ik goed mijn best moest doen op school. Daarna mocht ik verliefd worden en moest trouwen met deze jongen. En als we zijn getrouwd, een goeie baan hebben, ons huis hadden gebouwd, konden wij kinderen krijgen. Dat was het, dan was het leven compleet. Ik was altijd lief en gehoorzaam, dus ik prentte het in mijn hoofd zoals hij het had gezegd. Maar iedereen weet dat dit vaak genoeg niet gaat zoals gepland. Dus al heel vroeg luisterde ik selectief. Ik koos voor een studie die mijn vader helemaal niet had voorgesteld dat ik deed. Ik ontmoette de liefde van mijn leven (zoals we het noemen) al toen ik 15 was. Studeren ging eerst heel vlot, daarna niet zo best. Zo ook met de liefde, dan is hij het wel, dan niet, dan weer. Dus van trouwen is er ook nooit iets gekomen. We zullen het maar nog niet hebben over kinderen, want lang zo ver was ik nog niet.

Terwijl ik naar mijn eigen geregisseerde film keek, waarin ikzelf de hoofdrolspeelster was, gaapte ik en viel ik bijna in slaap. Ik dacht bij mezelf, dit lijkt wel een voorspelbare film te zijn, weet je zo eentje waar je al weet wat volgt? Gaap, gaap, gaap, is dit nou echt wat ik met mijn leven wil of schrijf ik dat zoals dat mij is aangeleerd? Misschien, heel misschien, op dat moment, wil ik helemaal niet afstuderen in hetgeen ik heb gekozen, en misschien, heel misschien vraag ik me ergens in mijn hoofd toch wel af waarom wij nou eigenlijk moeten trouwen en misschien, heel misschien is geen kinderen krijgen niet eens de grootste ramp ooit. En misschien, heel misschien zijn deze levensdoelen, niet MIJN levensdoelen. Hmm, mijn gaap-gaap gevoel was ik bijna helemaal vergeten, ik kreeg even, voor heel even terwijl ik naar de film keek een beetje meer lucht in mijn borstkas.

Ik weet maar al te goed dat mijn vader het goed meendde met me. Wat ik al sindsdien verkeerd had ingezien is dat hij maar slechts een voorbeeld had gegeven en dat ik het mijn eigen moest maken. Op mijn leeftijd misschien een beetje te laat ingezien, maar wat maakt dat uit? Nog met een beetje meer durf, inspiratie en doorzetting zal ik het begrip levensdoelen mijn eigen definitie geven.