Toen wij nou eens de eer kregen om op onze peetdochter te passen voor een paar uurtjes, wisten wij ons totaal geen raad wat te doen met haar. Natuurlijk stuurde haar moeder kleurtjes mee, der tablet en haar beertje. En zij maakte haar ook niet druk over wat te gaan doen. Maar mijn partner raakte in paniek, want hij wilde haar bezig houden. Dus wij besloten wat te gaan rijden. Zo gezegd, zo gedaan.

Mijn vriend kleedde zich om en ik had mijn tas bij me. Ik had een jurk aan die ik thuis droeg en mijn haar was niet gekamd. Dit was normaal voor mij. Zo kan ik naar de winkel gaan, naar de stad, naar de mall. Maar onze peetdochter keek me verbaasd aan en zei: “Tante Sjefi, je jurk is lelijk hoor.” Ik moest even lachen om haar eerlijkheid en vond het tegelijkertijd geweldig dat ze haar mening liet horen. Ik vroeg haar als ik iets anders moest aantrekken en ze knikte van ja. Ik kleedde me toen in een korte broek en een blouse, ook simpel en snel. Nog steeds verbaasd heeft zij toen besloten zich ook te willen omkleden. Terwijl zij een heel mooi jurkje aanhad, koos ook zij toen voor een eenvoudige korte broek met een blouse. Zij had een mooie bando in haar haar, maar wilde dat ik vlechtjes maakte voor haar. Ik maakte pipi-langkous-vlechtjes, want beter kon ik niet. Je kon goed aan haar merken dat ze in de war was.

In de auto vroeg ze mij: “Waarom heb je haar niet gekamd en geen lippenstift gezet?” Ik zei dat ik dat niet wenste en dat het zo ook goed was. Stil in gedachten verzonken viel ze in slaap, kan zeker ook zijn gekomen door de autorit. Ik begon er later over na te denken hoe zij mij heeft gespiegeld. Zij heeft haar kleren en haar haar aangepast aan de mijne. Wat later tot me doordrong was dat ze eigenlijk wilde dat ik haar ging spiegelen en omdat ik dat niet deed is het omgekeerde gebeurd.

Kinderen spiegelen en willen gespiegeld worden en vaak genoeg zijn wij “grote mensen” daar niet van bewust. We willen dat kinderen luisteren en doen wat we zeggen, omdat wij het zogenaamd beter weten en ouder zijn. Maar kinderen zien wat wij niet meer zien. Als zij rommel maken, zien zij dat als te hebben gespeeld en hebben daarin pret gehad. Wij zien dat als rommel die we straks toch weer moeten opruimen, dus waarom rommel maken? Zo ja, als zij er is mag ze van ons zoveel rommel maken als ze wilt. Nu ik eraan denk: Misschien als ik met haar speel, helpt zij later wel met opruimen. Hmm, thought to try out. Ik heb (nog) geen kinderen, maar ik weet wel dat kinderen horen, zien en doen. Maar zo nu en dan willen ook zij gehoord worden, gezien worden en dingen samen met ons doen.