Ik zat in alle rust de pas gewassen kleren te vouwen, die nog vers roken naar de warmte van de zonnestralen. Wat vond ik het fijn om er zo daar bij te zitten, mijn gedachten eigenlijk helemaal op nul. Kleren vouwen leek wel mijn nieuwste manier van meditatie te zijn. Rustig zitten in lotus met onfluctuerende gedachten leek de laatste tijd haast onmogelijk. Maar bij het vouwen van de kleren die een wekelijkse karwei was, bleek ik zoveel rust te ervaren door het vouwen, het sorteren van de kleren. Het gevoel van de pas gewassen kleren en de geur ervan droegen allemaal positief bij.

Het gesprek dat ik net had gehad met een vriendin kwam zo weer bovenop. We spraken over het leven, waarom dingen zijn gegaan zoals ze gingen. Waarvoor we bang waren, gebeurtenissen, traumatische gebeurtenissen die zich konden herhalen. Waar blijft nou eigenlijk die “o zo happy life” die ons altijd werd voorgelezen? Soms lijkt gelukkigheid, blijheid wel een onbekend gevoel. Hoe voelt dat nou eigenlijk? Iedereen wilt het ervaren en iedereen die het heeft ervaren spreekt er vol lof over. “Maar wat is dat nou eigenlijk, want zoals velen dat beschrijven heb ik dat nog nooit gevoeld.” zei ze tegen mij.

Ik begreep haar warrigheid al maar te goed alsof het mijn eigen was. De term gelukkigheid brengt zoveel verwachtingen met zich mee. In sprookjes hoor je het altijd aan het eind van de film of van het boek; de welbekende zin: “En zo leefden zij nog lang en gelukkig…”. Het werd zo verkocht alsof gelukkigheid een eindbestemming is. Want ja na deze zin volgt er niets, geen volgende scene, geen volgende paragraaf. Dat was het. Ergens denk ik dat dit ons zo in de war heeft gebracht dat gelukkigheid een eindbestemming is. En als wij ouder worden dan vragen wij ons af waar nou de eindbestemming is, dat het geluk permanent blijft, net zoals in de sprookjes.

Gelukkigheid is een persoonlijk begrip. Het is niet absoluut, maar heel relatief. Het is niet statisch en vast, maar heel dynamisch. Met andere woorden gelukkigheid heeft voor een ieder een ander definitie, wekt bij een ieder een ander gevoel op. Blijheid is maar een momentopname die niet voor herhaling vatbaar is. Wat ons vandaag gelukkig maakt, hoeft na 10 jaar helemaal niet meer het geval te zijn. Denk maar eens aan de momenten die we willen herleven, alleen maar omdat we het gevoel dat we ons herrinneren nog eens willen ervaren en indien mogelijk behouden. We houden ons vast aan ervaringen van het verleden, waardoor wij het heden soms helemaal mislopen en de kans om nieuwe ervaringen op te doen en misschien, heel misschien ook eventjes het gevoel van blijheid aan te voelen.

Als je het mij vraagt is pure gelukkigheid, de kleinste momentopname die je steeds weer tegenkomt op een onverwacht moment. Het is een fijn gevoel, een soort die je maar een keer in je leven ervaart in zijn soort. Het is geen eindbestemming die zich aankondigt en je zult je voor altijd zo voelen. Gelukkigheid ervaar ik in: het voelen van de regendruppels, het links en rechts wiegen in de happy babypose, het gevoel dat je krijgt als elke baby je toelacht, diepgaande conversaties met vrienden en ga zo maar door.

Gelukkigheid is een momentopname die niet voor herhaling vatbaar is. Dus als dit moment zich voordoet twijfel er niet aan en maak het jouw eigen, ervaar het en geniet ervan, daarna laat je het gaan zodat het opgeslagen kan worden als een leuke herinnering. Maak plaats voor de volgende momentopname en ervaar deze net zo uitbundig als de vorige.